این سینماگر با اشاره به صحبت‌های پیشین خود که گفته بود، چرا شرایط باید طوری باشد که هنرمندان پیشکسوت سال‌های آخر عمر خود را با سختی و نداری پشت سر بگذرانند، بیان کرد: این هنرمندان در شرایط عادی یک‌سری مطالبه دارند که سال‌هاست به آن‌ها رسیدگی نشده و حالا چطور می‌توان در شرایط غیرعادی فعلی با وعده و وعید جبران مافات ۳۰ ساله کرد؟ ای کاش مسئولان به جای وعده‌های مداوم از آنچه انجام داده‌اند بیشتر سخن بگویند، فهرست بدهند که مثلاً برای بیمه بیکاری، بیمه بازنشستگی و بهبود بیمه تأمین اجتماعی چه اتفاقاتی افتاده است.

نجف‌زاده با بیان اینکه تمام این موضوع‌ها از سال‌ها قبل مطرح بوده، ادامه داد:‌ در یک نمونه به جلسه‌ای ارجاع می‌دهم که زنده‌یادان امین تارخ، آتیلا پسیانی و نیز آقایان محمدعلی نجفی، منوچهر شاهسواری (مدیرعامل وقت خانه سینما) با آقای شریعتمداری (وزیر وقت کار و امور اجتماعی) داشتند و قرار بود تمام این مسائل حل شود ولی هنوز ماجرا ادامه دارد و باید پرسید چند وزیر و رئیس در وزارتخانه‌های ارشاد و کار و سازمان تامین اجتماعی باید تغییر کنند و این وعده‌ها همچنان بدون تحقق باقی بمانند؟

وی تاکید کرد: اگر مشکل بیمه بیکاری هنرمندان حل شده بود، در همین دوران جنگ با این سیل انبوه بیکاران در سینما مواجه نمی‌شدیم چرا که این گروه در کنار تئاتری‌ها بیشترین ضربه را پس از تعطیلی‌های ناشی از جنگ متحمل شدند و هنوز هم شرایط شروع کارشان فراهم نشده است. بعد دوستان مسئول مصاحبه می‌کنند که برای همین بیمه بیکاری برنامه دارند. این برنامه برای چه زمانی است؟ برای نسلی که در حال زیر خاک رفتن است که جزو پیشتازان فعالیت‌های صنفی بوده؟ محمد موفق که اخیراً از دنیا رفت عضو هیئت موسس انجمن منشیان صحنه و همینطور برنامه‌ریزان بود. روح‌انگیز شمسی و آتیلا پسیانی و بسیاری دیگر که زحمت‌های زیادی کشیدند، همه زیر خاک رفته‌اند ولی وعده‌هایی که به آن‌ها داده می‌شد یا در حال پیگیری آن بودند هیچ کدام عملی نشده است. ای کاش شفاف بگویند که آیا می‌خواهند کاری انجام دهند یا نمی‌خواهند، یا اصلا بگویند خواسته‌های ما شدنی نیست.

نجف‌زاده در ادامه به جلسه‌ای در دولت قبلی با حضور برخی سینماگران و مدیران سازمان تأمین اجتماعی اشاره کرد و گفت: در آن جلسه ماده ۳۸ قانون تأمین اجتماعی مطرح شد که پیگیری آن می‌تواند بخش قابل توجهی از مسائل ما را برطرف کند. طبق ماده ۳۸ تمام پروژه‌های تصویری که با ارگان‌های دولتی قرارداد دارند، برای مفاصاحساب باید پول بیمه عوامل را پرداخت کنند که رقم سنگینی هم می‌شود. رد کردن این فهرست به این معنا است که عوامل پروژه را بیمه کرده‌اند اما نکته اینجاست که این لیست همیشه خالی است ولی پول آن به سازمان تامین اجتماعی واریز می‌شود.  

او درباره علت این اتفاق توضیح داد: به‌خاطر خلأ قانون، اگر اسم افراد شاغل در یک پروژه تصویری را در این فهرست رد می‌کردند،بیمه آن‌ها در صندوق اعتباری هنر قطع می‌شد ولی با این حال پرداخت این پول برای مفاصاحساب وضعیتی پیدا کرده که مسئولان سازمان تأمین اجتماعی در آن جلسه‌ گفتند، می‌دانیم از طریق این ماده ۳۸، هزاران همت پول ناسالم وارد سازمان تامین اجتماعی شده که باید به هنرمندان برگردد.

بازرس خانه سینما اضافه کرد: با وجود این ماجرا، حالا برای حمایت و افزایش حقوق بازنشستگی می‌گویند پول نداریم در حالی که این پول را سال‌ها قبل از ما گرفته‌اند. واقعا برای ما سوال است که چرا سازمان بازرسی به این ماجرا ورود نمی‌کند؟ بیایند پروژه‌هایی را که پول بیمه به تامین اجتماعی داده‌اند و فهرست افراد را مشخص کنند تا الان در مقابل تقاضا برای افزایش حقوق بازنشستگی با این پاسخ مواجه نشویم که امکانش نیست چون در زمان پرداخت حق بیمه پول کمی داده‌اید و پایه حقوق پایینی داشته‌اید! این دغدغه جدی بیش از ۲۵۰۰ عضو خانه سینما و خانه تئاتر است که طبق ماده ۳۸ هم کار کرده‌اند و هم پول بیمه‌شان پرداخت شده است.

او افزود: مسئله عجیب‌تر و تأسف‌بارتر این است که از هنرمندان گزارش داریم که برای افزایش پایه حقوق در سال‌های پایانی باقی مانده تا بازنشستگی با درخواست پرداخت وجه چند میلیاردی برای جبران مابه‌التفاوت سال‌های قبل مواجه شده‌اند و همه این اتفاق‌ها در شرایطی می‌افتد که پیشکسوتان ما در سال‌های آخر عمر برای گذران زندگی و پیگیری درمان بیماری مجبورند به دفتر وزیر و مدیر بروند و کاسه گدایی به دست بگیرند در حالی که اگر این روال، درست پیش رفته بود آن‌ها اصلاً نیازی به چنین چیزی نداشتند. این ترک فعل مسئولان در رسیدگی به حق و حقوق اهالی فرهنگ و هنر است که کار را به اینجا کشانده است.

نجف‌زاده در ادامه این مصاحبه درباره رسیدگی‌ به هنرمندان آسیب‌دیده در جنگ اخیر گفت:‌ در این مدت بارها مصاحبه‌هایی انجام شده که می‌خواهند برای کسانی که بیمه بیکاری ندارند فکری کنند. واقعاً چند مورد عملیاتی شده است؟ چه وقت قرار است به آن‌ها پولی داده شود که الان نیاز دارند؟ وقتی در خاک دفن شدند؟ خوب است بدانیم که تمام این‌ها در شرایطی است که هیچ کدام از چند هزار نفری که عضو صندوق اعتباری هنر هستند، بیمه بیکاری ندارد.

بازرس خانه سینما تاکید کرد:‌ ما متوجه شرایط جنگی هستیم و می‌دانیم که بسیاری از هزینه‌ها از جمله در بخش درمان و دارو از این شرایط تأثیر پذیرفته‌اند و بیمه‌های تکمیلی هم از زیر بار پرداخت هزینه‌ها شانه خالی می‌کنند. نیاز است به همه این‌ها کمک شود چون بازنشسته‌ای که ۱۳ یا ۱۴ میلیون تومان حقوق می‌گیرد، نمی‌تواند در یک ماه هزینه چهار آمپولی را بدهد که قیمت هر کدام به ۲۵ میلیون تومان رسیده است.  این‌ها باید چه کار کنند؟

نچف‌زاده در بخش پایانی گفت:‌ وقتی بحث بیمه بیکاری و بازنشستگی هنرمندان به میان می‌آید، ممکن است افکار عمومی موضوع را به چند سلبریتی خاص ارجاع دهند که شاید فقط دو درصد جامعه هنری را شامل می‌شوند در حالی که بیمه بیکاری برای عوامل پشت دوربین و پشت صحنه نیز هست که خیلی از آن‌ها مثل کارگر روزمزد دستمزد می‌گیرند و در طول سال فقط سه یا چهار ماه مشغول کار هستند و حقوق ماهانه آن‌ها در یک سال از حداقل حقوق رسمی هم پایین‌تر می‌آید. این مباحث از ۳۰ سال قبل که مسائل صنفی و حقوقی مطرح شدند، توسط افراد مختلفی پیگیری شده و پیش از ما دوستان زیادی در این راه مو سفید کردند و حالا هم نوبت ما شده، منتها غم‌انگیز است که نسل به نسل زیر خاک می‌روند و هیچ اتفاقی نمی‌افتد. امیدوارم یک عزم جدی میان مسئولان و نیز اهالی رسانه برای پیگیری این ماجرا وجود داشته باشد چون خود هنرمندان که دیگر واقعاً از این همه تلاش بی‌نتیجه خسته شده‌اند.